تعداد بازدیدکنندگان امروز 3
تعداد بازدیدکنندگان دیروز 4
تعداد کل بازدیدکنندگان تا امروز 15119
تعداد کاربران بر خط 110
تعداد کاربران لاگین بر خط 0
پارك ملي

پارك ملي نايبند

پارك ملي نايبند در موقعيت جغرافيايي N2727 E5240 در استان بوشهر واقع است. پارك ملي دريايي نايبند با مساحت 49815 هكتار(ماخذ : اطلس مناطق حفاظت شده ايران چاپ 1385 )  در دو استان  بوشهر ( بخش عسلويه شهرستان كنگان )  و هرمزگان( شهرستان پارسيان بخش كوشكنار )  قرار دارد . مجموعه پارك ملي دريايي زير نظر  اداره كل محيط زيست شهرستان كنگان مي باشد.   با يك محيط باني در نزديك روستاي  " بنود " با ده محيط بان .  حدود  27 هزار هكتار اين منطقه  دريايي  و بقيه خشكي است.  

 بخش شمال غربي پارك دريايي نايبند  محدود به  روستاي " بيدخون "(در زبان محلي بردخون ناميده مي شود) و تاسيسات سمّي  عسلويه است و بخش شرقي آن در قسمت خشكي " كوشكنار " و در قسمت خشكي – آبي  جنوب بندر " تِبن  "  است كه  به زودي زود  در همين بخش شرقي  ، صنايع ديگري چون  آلو مينيوم  (صنعتي كه آب ، هوا و خاك را آلوده مي سازد و لجن هاي قرمز از آلاينده هاي خطرناك شناخته شده آن است )  ،  فولاد و صنايع جانبي ديگر  نيز  ايجاد خواهد شد .

 در  سال 1357 (7/9/57  ) خليج نايبند همراه با بخشي از دماغه نايبند با  با مساحت 19500 هكتار ( ماخذ : مناطق حفاظت شده ايران – هنريك مجنونيان - سازمان حفاظت محيط زيست – چاپ 1379 )  به عنوان منطقه حفاظت شده نايبند  در فهرست مناطق حفاظت شده ايران قرار مي گيرد . اين منطقه همراه با مناطق ديگر از جمله دماغه نايبند و بخشي از آبهاي خليج فارس  در سال 1383 به عنوان اولين پارك ملي دريايي ايران ثبت و اعلام مي شود  .

 

اين منطقه از نظر تنوع جانوران وحشى منحصر به فرد است و داراى ميش و قوچ، كل، بز وحشى، آهو، جبير و پلنگ است. جبير را آهوى هندى و آهوى كويرى نيز مى‌نامند. جبير كمى كوچكتر از آهو با پوست اُخرايى رنگ است كه رنگ سفيدى در زير شكم دارد. شاخ آن مستقيم با انحنايى در طرف جلو است كه پيچ قلاب مانند نوك شاخ آهوى ايرانى را ندارد.

 


منطقه حفاظت شده نايبند بصورت دماغه اي در آبهاي خليج فارس با ارتفاع صفر تا حداكثر 46 متر از سطح دريا واقع شده است .

منطقه نايبند شامل :
1 – خليج نايبند
2 – منطقه حفاظت شده نايبند
3 – جنگلهاي حراي حوزه هاي عسلويه
4 –بساتين و هاله

گونه هاي شاخص جانوري:

جبير، جيرفتي، دلفين، نهنگ، مرجان ها، لاك پشت ها، گرگ، شغال، روباه معمولي، كفتار، خرگوش، تشي، جوجه تيغي، خدنگ و انواع موش هاي صحرايي از جمله گونه هاي شاخص جانوري پارك ملي ناي بند مي باشند.

در پارك ملي ناي بند 206 گونه پرنده شناسايي شده كه بسياري از آن ها مهاجر و زمستان گذران مي باشند. پرندگاني نظير كوكوي معمولي و خالدار، يلوه نوك سبز و يلوه خالدار، طاووسك، اردك سرسبز و اردك نوك پهن، آبچليك دودي و آوازخوان، زرده پره كوهي، گلوآبي، سينه سرخ ايراني، سار صورتي، سسك سرسياه، سسك سردودي، حواصيل ارغواني، حواصيل سبز، لك لك سفيد، اكراس سياه، چكاوك كوچك، چكاوك طوقي و … از جمله پرندگاني هستند كه براي اولين بار در اين محدوده رصد و گزارش شده اند.

در تابستان 1391 سه راس جبير ماده پس از صيد و زنده گيري و انتقال از منطقه حفاظت شده گنو در بندرعباس، درپارك ملي ناي بند رها سازي شدند.

پوشش گياهي:

درختان مانگرو، كهور ايراني، انار شيطان، صبر زرد، انجير معابد، انجير كوهي، كنار، ناترك، استبرق (خرگ)، انواع گز، گون، شمح، قيچ، گل جاليز و انواع گياهان شورپسند از جمله گونه هاي گياهي شناسايي شده در اين پارك است.

 
 

پارك ملي بمو(يكي از قديميترين پارم كلي هاي ايران)

پارك ملي بمو از پارك‌هاي ملي ايران در استان فارس است. اين پارك كه نامش را از كوه بمو گرفته است، در شمال شهر شيراز قرار دارد و در 10 كيلومتري شهر قرار دارد اين پارك حدود 40 سال است مورد حفاظت قرار گرفته و در بخش زرقان - مسير تخت جمشيد واقع شده‌است پارك ملي بمو 48 هزار هكتار وسعت دارد و يكي از مناطق چهارگانه طبيعي در استان فارس است.طي چند سال گذشته همواره شاهد آتش سوزيهاي متعدد در اين منطقه حفاظت شده بوده ايم به گونه اي كه در يكي از آتش سوزيها گونه هاي زيادي از حيات وحش و گياهان در آتش سوختند.

تاريخچه پارك ملي بمو

محدوده‌ فعلي‌ پارك‌ ملي‌ بمو در سال‌ 1341 تحت‌ عنوان‌ منطقه‌ شكار ممنوع‌ با وسعتي‌ حدود 100000 هكتار توسط كانون‌ شكار ايجاد شد و در سال‌ 1346 پس‌ ازتشكيل‌ سازمان‌ شكارباني‌ و نظارت‌ بر صيد منطقه‌ شكار ممنوع‌ به‌ منطقه‌ حفاظت‌ شده‌ وسپس‌ به‌ پارك‌ وحش‌ بمو تغيير نام‌ داد و بالاخره‌ در سال‌ 1354 با ايجاد سازمان‌ حفاظت‌ محيط زيست‌، اين‌ منطقه‌ كه‌ وسعت‌ آن‌ معادل‌ 48678 هكتار بود به‌ نام‌ پارك‌ ملي‌ بمو تغيير نام داد.

پوشش جانوري

پارك ملي بمو از لحاظ شمار حيوانات و تنوع حيات‌وحش، بعد از پارك‌هاي ملي گلستان و اروميه در مقام سوم اهميت مي باشد هرچند چندان شناخته شده نمي باشد. در زيستگاه طبيعي بمو، علاوه بر پلنگ، پستانداراني از جمله، آهو، قوچ و ميش، بز و پازن و پرندگاني همچون عقاب طلايي زندگي مي‌كنند و كفتار، گربه جنگلي، گربه وحشي و جغد كوچك و شاه بوف از ديگر حيوانات اين منطقه مي باشند شمار پلنگ‌هاي اين منطقه در سال 92 شش قلاده برآورد شده‌است.

اين پارك ملي داراي 112 گونه جانوري 69 گونه پرنده و 21 گونه پستاندار، 19 گونه خزنده و 3 گونه دو زيست و همچنين گونه‌هاي مختلف گياهي مي‌باشد.

پوشش گياهي منطقه
گونه هاي گياهي موجود درپارك ملي بمو به350 گونه مي رسد كه در58 تيره گياهي جاي مي گيرند. اهميت وجودي حدود 51 گونه از گياهان انحصاري درپارك ملي بمو نشان ازغني بودن ذخائر توارثي آن دارد واز نظر حفظ ذخائر ژنيتيكي جايگاه ويژهاي را اشغال مي كند. تعداد گونه هاي درختي ودرختچه اي درپارك زياد نيست وليكن تراكم وپوشش ايجاد شده توسط چند گونه درختي بادام وبنه نشانگر جنگلي بودن ارتفاعات پارك است. به علاوه وجود تعداد كم گونه هاي مرغوب مرتعي كه ارزش خوشخوراكي خوبي از نظر دامپروري داشته باشند نشان از تخريب واستفاده هاي بي رويه درطي سالهاي گذشته دارد كه تائيد ي برتخريب پوشش گياهي منطقه مي باشد. شماي عمومي پارك به جز مناطق صخره اي شامل پوشش گياهان درختي ودرختچه اي مثل
Ebenus   stellata ,Astragalus   susianus,   Astragalus   Fasciculifolius,   Convolvulus   leiocalycinus ,   Convolvulus   acanthocladus ,   Ephedra   Pachyclada ,

 

جاذبه هاي اكوتوريستي
وجود گونه هاي مختلف حيات وحش شامل پستانداران و پرندگان ، چشم اندازهاي بديع طبيعي و آثار تاريخي موجود در پارك ملي از مهمترين جاذبه هاي گردشگري محسوب مي گردد .

 
Powered by DorsaPortal